ஆதௌ கீர்த்தனாரம்பத்திலே,

எல்லோருடைய மணிபர்சும் ஜாக்கிரதை! ஜாக்கிரதை!
மனிதனை மனிதன் மதித்திட வேண்டும் மாறா அன்புடனே எந்நாளும்
சீராய் வாழ்ந்திடனும் எல்லோரும் சேர்ந்தே வாழ்ந்திடனும்

மெய்யன்பர்களே, பாற்கடலிலே பள்ளிக்கொண்டிருந்த பரந்தாமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக அவதாரம் பண்ணினார். மனிதனை மனிதன் தித்து நடக்க வேண்டுமென்ற நீதியை எடுத்துக் காட்டினார். எப்படியோ, துவாபர யுகத்திலே, குசேலர் என்ற ஒரு பக்திமான் இருந்தார். அவருக்குக் குழந்தைகள், கெடையாது. பர்த் கண்ட்ரோல் இல்லாத அந்தக் காலத்திலே, மனுஷன் வதவதன்னு 27 குழந்தைகளைப் பெத்ததெடுத்துட்டார், அதாகப்பட்டது ரெண்டே கால் டஜன். நெனச்சா தூக்கம் வருமோ?

ஒரு தலைக்கு நாலு இட்டிலின்னா கணக்கு கூட்டினாலும் இருபத்தி ஏழு குழந்தைகளுக்கு என்னாச்சுன்னு நீங்களே கணக்கு கூட்டிப் பாருங்கோ. சாம்பாரைப் பத்தி அப்புறம் யோசிப்போம்.

குழந்தைகள் பேரு?

அஸ்வினி பரணி கார்த்திகை ரோகிணி மிருகசீரிஷம் திருவாதிரை ஆறு
புனர்பூசம் பூசம் ஆயில்யம் மகம் பூரம் உத்திரம் ஹஸ்தம் பதிமூணு
சித்திரை ஸ்வாதி விசாகம் அனுஷம் கேட்டை மூலம் பூராடம் இருபது
உத்திராடம் திருவோணம் அவிட்டம் சதயம் பூரட்டாதி உத்திரட்டாதி ரேவதி

ஏன் மாமா கூப்டீங்களா?

நீ என்ன, குசேலனுக்குக் கடைசிக் குழந்தையா? அடச் சே போ! பேரைச் சொல்ற எனக்கே இப்படி மே மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்குதுன்னா, அந்தக் கொழந்தைகளை வச்சுகிட்டு அந்த மனுஷன் என்ன பாடு பட்டிருப்பார்! ஆனாப் படல்லே. காரணம், குழந்தைகளுக்குள்ளார அவ்வளவு ஒத்துமை. ஒத்துமைக்குக் காரணம்? அந்தக் காலத்துலே அரசியல் கட்சிகள் கிடையாது. அது மட்டுமல்ல? அவருக்கு வாய்த்த மனைவி சுசீலை, உத்தமி பத்தினி. அதிகமா சொல்லுவானேன், நம்ம மாதவன் சம்சாரம் தங்கம்மா இல்லே, இவங்களைப் பாத்தா அவங்களைப் பாக்க வேண்டியதில்லே. ஆனா கொஞ்சூண்டு கெழடு தட்டியிருக்கும் அந்தம்மா முகத்திலே. அதற்குக் காரணம் அவங்க மேல தப்பில்லே, நம்பர் இருபத்தேழு.

இந்தக் குழந்தைகளெல்லாம் அந்த அம்மாளை சுத்திக்கொண்டு சதாசர்வ காலமும் பசி, பசி, இப்படி அருந்துவதற்குப் பாலில்லாதபடி

அம்மா பசிக்குதே, தாயே பசிக்குதே!

இப்படியென்று அகோரமாகக் கோரஸ் பாட ஆரம்பிச்சுட்டா. அது மட்டுமல்ல, அண்டை வீடு அடுத்த வீட்டுல இருக்கற கொழந்தகள் சாப்பிடும் பலகாரங்களைப் பார்த்துவிட்டு இப்போ போலீஸ்லே வளர்க்கறாங்களே அந்த நாயைப் போலே உர்ர்

மோப்பம் பிடித்த ஓர் பாலகன் தேங்காய்
ஆப்பம் வேண்டுமென்று கேட்டனன், கேட்டனன் பசி
ஏப்பாம் விட்ட சிறு பாலகன் மயங்கித்
தொப்பென்று பூமியில் விழுந்தனன், விழுந்தனன்
அது மட்டுமா?
ஆடையில்லாத ஓர் பாலகன் திங்க
சிகடை வேண்டுமென்று கேட்டனன், கேட்டனன்
கோடையிடி கேட்ட நாகம் போல்
தொந்தரினனனோ தொந்தரினோ தரினோ ரினோ னோ நோ ஏஓஓஓஓ ஏஏஏஏஓஓ

எடாடேய், டேய், டேய், ஒக்காருங்கோ. ஒக்காருங்கோ. நான் என்னடான்ன எல்லரையும் இருக்க வைக்கறேன், நீ எழுந்து போக வைக்கறே கிரகம், கிரகம், இன்னைக்கு கிரகப் பிரவேசண்டா அட அபிஷ்டு!

கோடையிடி கேட்ட நாகம் போல் நாகம் போல்
நெஞ்சம் குமுறித் தாயும் அழுதனள் ஏ..ஏ..ஏ ஆங்

அழுதனள். இந்த விஷயங்களை தன் கணவனிடத்திலே சொல்வதற்காக நாதான்னு அப்படி தொட்டா. பொசுக்குனு ஒரு சத்தம்.

குனிஞ்சு பாத்தார். அங்கே ஒரு பையன் விழுந்து கெடக்குறான்.

"ஆஹா! சுசீலை, இது என்ன நம்பர் இருபத்தி எட்டா?"ன்னு கேட்டார்.

அல்ல நாதா, நம்முடைய கடைசிக் குழந்தை பட்டினி பசியிலும் இப்படிக் கீழே கெடக்கறான்னு சொன்னாள். ம்ம்ம்ம் "இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு நீங்கள் சும்மா இருக்கலாமா?" என்று கேட்டாள்.

"பெண்ணே, நான் என்ன செய்யட்டும் எங்கே போகட்டும்" என்றார்.

போய் வருவீர் போய் வருவீர் துவாரகை போய்வருவீர் ஸ்வாமீ
போய் வருவீர் போய் வருவீர் துவாரகை போய்வருவீர்
அன்பர்கள் நினைப்பதை அக்கணம் தந்திடும்
ஆஆஆஆஆஆ..ஏஏஏஏ...ஏஏஏஏ... ஏஏஏ ஏஏஏஏஏஏஏ
அன்பர்கள் நினைப்பதை அக்கணம் தந்திடும்
ஆலிலை மேல் வந்த அரியன் வாழ்ந்திடும்
துவாரகை போய் வருவீர்

இந்த வார்த்தையைக் கேட்ட உடனே மனுஷன் துடிச்சுட்டான். என்ன இருந்தாலும் மானஸ்தன், என்னைப் போல.

"சுசீலை, கிருஷ்ண பரமாத்மா என்னுடைய பால்ய நண்பனாக இருந்த போதிலும் வெட்கம் மானத்தை விட்டு

எப்படி எடுத்துரைப்பேன் நண்பனிடம் எப்படி எடுத்துரை
ஃபேன் ஃபேன் ஃபேன்
வரும்படி இல்லாத வறுமையின் கொடுமையை
எப்படி எடுத்துரைப்பேன்?
உப்புக்கும் பருப்புக்கும் காசில்லை என்று
உப்புக்கும் பருப்புக்கும் காசில்லை என்று
உப்புக்கும் பருப்புக்கும் செப்புக் காசில்லை என்று
உன்னா ஆஆஆஆஆஆ.... ஆஆஆஆ.........

ஆஹா! கிருஷ்ணா, ஆள் தெரியாமக் கூட்டிட்டு வந்துட்டேனேடா!

உன்னால் முடிந்ததை பிச்சை தர வேணுமென்று
எப்படி எடுத்துரைப்பேன்? "

என்று சொன்னார்.

ஸ்வாமி, பசி வந்திடில் பத்தும் பறந்து போம்னு சொல்லுவாங்க. அது நெஜமோ பொய்யோ, பசி வந்திடில் பிராணன் போறது நிச்சயம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நீங்க வெயிட் பண்ணினா பெரிய பசங்கள்ளாம் சின்னப் பசங்களைப் போட்டு முழுங்கிடுவாங்கள் போலிருக்குது. அதனால் நீங்கள் உடனே துவாரகைக்குப் புறப்படுங்கன்னு சொன்னார். கவலையில்லாமல் தவலையிலிருந்து அவலை எடுத்து ஒரு படி போட்டு அவரிடத்திலே கொடுத்தாள்.

அதை அவர் எடுத்துக்கொண்டு

நடந்தார் பல நாடு நகரமதைக் கடந்தார்
நடந்தார் பல நாடு நகரமதைக் கடந்தார்
பல காத துரமே நடந்தார்
செல்வம் தன்னைத் தேடி துவாரகை செல்வன் தன்னை நாடி
காடு மேடு பள்ளமென்று பாராது நில்லாது
தள்ளாத வயதில் வேகமாய் நடந்தார்

இப்படியாகத் தானே துவாரகாபுரியை அடை...ந்தார்.

கண்ணன் இருக்கும் படியான அரண்மனையை அடைந்தார். கதவுகளோ திறந்து கிடந்தன. தேர்தல்லே வெற்றியடைஞ்ச எம்.எல்.ஏ. அசெம்ப்ளிக்குள்ளார நொழையற மாதிரி மனுஷன் சர்வ சாதரணமாகப் போக ஆரம்பிச்சுட்டார்.

கண்டார்கள் காவலர்கள், கொண்டார்கள் கோபம்.

"நில்லையா, சொல்லையா,
நில்லையா, நீ யாரென்ற விவரத்தை சொல்லையா
வல்லார்கள் எல்லோரும் வணங்கிடும் வாசலில்
வல்லார்கள் எல்லோரும் வணங்கிடும் வாசலில்
கல்லாத மனுஷன் போல் சொல்லாமல் செல்கின்றீர்
நில்லையா, கொஞ்சம் தள்ளையா, பெரிய தொல்லையா!"

இப்படியாக மிரட்டினார்கள். ஏ பரமாத்மா! உன்னைப் பார்ப்பதற்காகப் படாத பாடுபட்டு ஓடிவந்த என்னிடத்தில் இவர்கள் தடார் புடார் என்று பாடுகிறார்களே! இவனுகளைப் பாத்தாலும் சம்திங் வாங்கற ஆளாவும் தெரியல்லையே! நான் என்ன செய்வேன் எங்கு போவேன்? ஏ கிருஷ்ணா பரமாத்மா கோவிந்தா என்று கதறினார்.

இந்தக் கதறலைக் கேட்ட கிருஷ்ண பரமாத்மா ஓடோடி வந்தார், நெஞ்சாரத் தழுவிக் கொண்டார். ஆஹா! இத்தனை நாட்களுக்குப் பிறகு என்னை அன்போடு பார்க்க வந்திருக்கிறீர்களே, அண்ணி எனக்காக என்ன கொடுத்தடுப்பினார்கள் என்று கேட்டாஆஆஆர். பக்திப் பரவசத்திலே எண்சாண் உடம்பையும் ஒரு ஜாணாகக் ஒடுக்கிக் கொண்டு தான் கொண்டு வந்த அவல் முடிச்சை அவர் முன்பதாக வைத்தாஆஆஆஆர் கக. ஐயோ!

எடுத்தார், பிரித்தார், ஹஹஹஹ சிரித்தார்
புசித்தார் ஒரு பிடி அவலைப் புசித்தார்
அன்போடு தருதல் விஷமாகினும் அது அமுதமாகுமெனப் புசித்தார்
தன் அன்பன் படுகின்ற துன்பம் நீங்கிப் பேரின்ப வாழ்வு பெறப் புசித்தார்
மறுபடி ஒரு பிடி எடுத்தார், தடுத்தாள்,

யார்? ருக்மிணி, ஏன் தடுத்தாள்? அந்த ஏழை குடுக்கற அவலை சாப்பிட்டா கால்ரா வந்துடுமேன்னா தடுத்தாள்? அல்லள். அன்போடு ஒருத்தர் காபி கொடுத்தால் அவங்களுக்கு திருப்பி ஓவல் குடுக்கணும், குடுப்போமோ? இந்தக் காலத்திலே விஷம் கொடுக்காம இருந்தாப் போறாதா?

தன் அன்பனைப் பார்த்த ஆனந்தத்திலே வந்த வேலையை மறந்துட்டுக் குசேலர் போயிட்டார்.

இங்கே கண்ணன் சிரித்தார், அங்கே கனகலட்சுமி சிரித்தாள். உடனே மண் குடிசை எல்லாம் மாளிகையாகிவிட்டது. எல்லாம் அஸ்திவாரம் போட்ட கட்டடம், காரணம், காண்ட்ராக்ட்லே உடலை, அன்பர் மாதவன் தப்பா நெனைச்சுக்கப் பிடாது.

அந்தக் காலத்திலே இருந்த கிருஷ்ணனைப் போல இந்தக் காலத்திலே உதவி செய்றவங்க யாராவது இருந்தாங்களா? இருந்தார், தன் உழைப்பினாலே வந்த செல்வங்களை மத்தவங்களுக்கு வாரி வாரி வழங்கிய ஓரே ஒரு கிருஷ்ணனும் மறைந்தார்.

அவர் மட்டும் தானா? குசேலரைப் போல இருந்த மாதவனுக்கு சாமிநாதப் பிள்ளையோட உதவியினாலே இன்றைக்கு இவ்வளவு பெரிய வீட்டைக் கட்டி இங்கே கிரகப் பிரவேசம், அடியேனுக்கு அதில ஒரு சான்ஸ். ஆனா ஒரு விண்ணப்பம், குசேலனைப் போல மாதவனுக்கு இருபத்தேழு வேணாம். யோசனை செய்து, நிதானமா ஒண்ணு ரெண்டோட,

மங்களம் சுபமங்களம் நித்ய ஜெய மங்களம் சுப மங்களம்
நித்ய ஜெய மங்களம் சுப மங்களம்!

நம்ம பார்வதி எங்கே?

இதோ, இங்கே தாம்பா இருக்கேன்.

ஓ, கூட்டத்திலே எங்கேயோ காணமப் போயிடப் போறியோன்னு கேட்டேன், வா, வீட்டுக்குப் போவோம்.

aadhow keerththanaarampaththilE,

ellOrutaiya maNiparsum jaakkiradhai! jaakkiradhai!
manidhanai manidhan madhiththita vENtum maaRaa anputanE ennaaLum
seeraai vaazhndhitanum ellOrum sErndhE vaazhndhitanum

meyyanparkaLE, paaRkatalilE paLLikkoNtirundha parandhaaman, SrikirushNanaaka avadhaaram paNNinaar. manidhanai manidhan thiththu natakka vENtumendra needhiyai etuththuk kaattinaar. eppatiyO, thuvaapara yukaththilE, kusElar endra oru pakdhimaan irundhaar. avarukkuk kuzhandhaikaL, ketaiyaadhu. pardh kaNtrOl illaadha andhak kaalaththilE, manushan vadhavadhannu 27 kuzhandhaikaLaip peththadhetuththuttaar, adhaakappattadhu reNtE kaal tajan. nenachchaa thookkam varumO?

oru thalaikku naalu ittilinnaa kaNakku koottinaalum irupaththi Ezhu kuzhandhaikaLukku ennaachchunnu neengaLE kaNakku koottip paarungO. saampaaraip paththi appuRam yOsippOm.

kuzhandhaikaL pEru?

aSvini paraNi kaarththikai rOkiNi mirukaseerisham thiruvaadhirai aaRu
punarpoosam poosam aayilyam makam pooram uththiram haSdham padhimooNu
siththirai Svaadhi visaakam anusham kEttai moolam pooraatam irupadhu
uththiraatam thiruvONam avittam sadhayam poorattaadhi uththirattaadhi rEvadhi

En maamaa koopteengaLaa?

nee enna, kusElanukkuk kataisik kuzhandhaiyaa? atach chE pO! pEraich cholRa enakkE ippati mE moochchu keezh moochchu vaangudhunnaa, andhak kozhandhaikaLai vachchukittu andha manushan enna paatu pattiruppaar! aanaap patallE. kaaraNam, kuzhandhaikaLukkuLLaara avvaLavu oththumai. oththumaikkuk kaaraNam? andhak kaalaththulE arasiyal katchikaL kitaiyaadhu. adhu mattumalla? avarukku vaaiththa manaivi suseelai, uththami paththini. adhikamaa solluvaanEn, namma maadhavan samsaaram thangammaa illE, ivangaLaip paaththaa avangaLaip paakka vENtiyadhillE. aanaa konjooNtu kezhatu thattiyirukkum andhammaa mukaththilE. adhaRkuk kaaraNam avanga mEla thappillE, nampar irupaththEzhu.

indhak kuzhandhaikaLellaam andha ammaaLai suththikkoNtu sadhaasarva kaalamum pasi, pasi, ippati arundhuvadhaRkup paalillaadhapati

ammaa pasikkudhE, thaayE pasikkudhE!

ippatiyendru akOramaakak kOraS paata aarampichchuttaa. adhu mattumalla, aNtai veetu atuththa veettula irukkaRa kozhandhakaL saappitum palakaarangaLaip paarththuvittu ippO pOleeSlE vaLarkkaRaangaLE andha naayaip pOlE urr

mOppam pitiththa Or paalakan thEngaai
aappam vENtumendru kEttanan, kEttanan pasi
Eppaam vitta siRu paalakan mayangidh
thoppendru poomiyil vizhundhanan, vizhundhanan
adhu mattumaa?
aataiyillaadha Or paalakan thinga
sikatai vENtumendru kEttanan, kEttanan
kOtaiyiti kEtta naakam pOl
thondharinananO thondharinO tharinO rinO nO nO EOOOO EEEEOO

etaatEy, tEy, tEy, okkaarungO. okkaarungO. naan ennataanna ellaraiyum irukka vaikkaREn, nee ezhundhu pOka vaikkaRE kirakam, kirakam, innaikku kirakap piravEsaNtaa ata apishtu!

kOtaiyiti kEtta naakam pOl naakam pOl
nenjam kumuRith thaayum azhudhanaL E..E..E aang

azhudhanaL. indha vishayangaLai than kaNavanitaththilE solvadhaRkaaka naadhaannu appati thottaa. posukkunu oru saththam.

kuninju paaththaar. angE oru paiyan vizhundhu ketakkuRaan.

"aahaa! suseelai, idhu enna nampar irupaththi ettaa?"nnu kEttaar.

alla naadhaa, nammutaiya kataisik kuzhandhai pattini pasiyilum ippatik keezhE ketakkaRaannu sonnaaL. mmmm "idhaiyellaam paarththukkoNtu neengaL summaa irukkalaamaa?" endru kEttaaL.

"peNNE, naan enna seyyattum engE pOkattum" endraar.

pOi varuveer pOi varuveer thuvaarakai pOivaruveer Svaamee
pOi varuveer pOi varuveer thuvaarakai pOivaruveer
anparkaL ninaippadhai akkaNam thandhitum
aaaaaaaaaaaa..EEEE...EEEE... EEE EEEEEEE
anparkaL ninaippadhai akkaNam thandhitum
aalilai mEl vandha ariyan vaazhndhitum
thuvaarakai pOi varuveer

indha vaarththaiyaik kEtta utanE manushan thutichchuttaan. enna irundhaalum maanaSdhan, ennaip pOla.

"suseelai, kirushNa paramaadhmaa ennutaiya paalya naNpanaaka irundha pOdhilum vetkam maanaththai vittu

eppati etuththuraippEn naNpanitam eppati etuththurai
fEn fEn fEn
varumpati illaadha vaRumaiyin kotumaiyai
eppati etuththuraippEn?
uppukkum paruppukkum kaasillai endru
uppukkum paruppukkum kaasillai endru
uppukkum paruppukkum seppuk kaasillai endru
unnaa aaaaaaaaaaaa.... aaaaaaaa.........

aahaa! kirushNaa, aaL theriyaamak koottittu vandhuttEnEtaa!

unnaal mutindhadhai pichchai thara vENumendru
eppati etuththuraippEn? "

endru sonnaar.

Svaami, pasi vandhitil paththum paRandhu pOmnu solluvaanga. adhu nejamO poiyO, pasi vandhitil piraaNan pORadhu nichchayam. innum konja nEram neenga veyit paNNinaa periya pasangaLLaam sinnap pasangaLaip pOttu muzhungituvaangaL pOlirukkudhu. adhanaal neengaL utanE thuvaarakaikkup puRappatungannu sonnaar. kavalaiyillaamal thavalaiyilirundhu avalai etuththu oru pati pOttu avaritaththilE kotuththaaL.

adhai avar etuththukkoNtu

natandhaar pala naatu nakaramadhaik katandhaar
natandhaar pala naatu nakaramadhaik katandhaar
pala kaadha thuramE natandhaar
selvam thannaith thEti thuvaarakai selvan thannai naati
kaatu mEtu paLLamendru paaraadhu nillaadhu
thaLLaadha vayadhil vEkamaai natandhaar

ippatiyaakath thaanE thuvaarakaapuriyai atai...ndhaar.

kaNNan irukkum patiyaana araNmanaiyai ataindhaar. kadhavukaLO thiRandhu kitandhana. thErdhallE vetriyatainja em.el.E. asempLikkuLLaara nozhaiyaRa maadhiri manushan sarva saadharaNamaakap pOka aarampichchuttaar.

kaNtaarkaL kaavalarkaL, koNtaarkaL kOpam.

"nillaiyaa, sollaiyaa,
nillaiyaa, nee yaarendra vivaraththai sollaiyaa
vallaarkaL ellOrum vaNangitum vaasalil
vallaarkaL ellOrum vaNangitum vaasalil
kallaadha manushan pOl sollaamal selkindreer
nillaiyaa, konjam thaLLaiyaa, periya thollaiyaa!"

ippatiyaaka mirattinaarkaL. E paramaadhmaa! unnaip paarppadhaRkaakap pataadha paatupattu Otivandha ennitaththil ivarkaL thataar putaar endru paatukiRaarkaLE! ivanukaLaip paaththaalum samdhing vaangaRa aaLaavum theriyallaiyE! naan enna seyvEn engu pOvEn? E kirushNaa paramaadhmaa kOvindhaa endru kadhaRinaar.

indhak kadhaRalaik kEtta kirushNa paramaadhmaa OtOti vandhaar, nenjaarath thazhuvik koNtaar. aahaa! iththanai naatkaLukkup piRaku ennai anpOtu paarkka vandhirukkiReerkaLE, aNNi enakkaaka enna kotuththatuppinaarkaL endru kEttaaaaaaaar. pakdhip paravasaththilE eNsaaN utampaiyum oru jaaNaakak otukkik koNtu thaan koNtu vandha aval mutichchai avar munpadhaaka vaiththaaaaaaaaaar kaka. aiyO!

etuththaar, piriththaar, hahahaha siriththaar
pusiththaar oru piti avalaip pusiththaar
anpOtu tharudhal vishamaakinum adhu amudhamaakumenap pusiththaar
than anpan patukindra thunpam neengip pErinpa vaazhvu peRap pusiththaar
maRupati oru piti etuththaar, thatuththaaL,

yaar? rukmiNi, En thatuththaaL? andha Ezhai kutukkaRa avalai saappittaa kaalraa vandhutumEnnaa thatuththaaL? allaL. anpOtu oruththar kaapi kotuththaal avangaLukku thiruppi Oval kutukkaNum, kutuppOmO? indhak kaalaththilE visham kotukkaama irundhaap pORaadhaa?

than anpanaip paarththa aanandhaththilE vandha vElaiyai maRandhuttuk kusElar pOyittaar.

ingE kaNNan siriththaar, angE kanakalatchumi siriththaaL. utanE maN kutisai ellaam maaLikaiyaakivittadhu. ellaam aSdhivaaram pOtta kattatam, kaaraNam, kaaNtraaktlE utalai, anpar maadhavan thappaa nenaichchukkap pitaadhu.

andhak kaalaththilE irundha kirushNanaip pOla indhak kaalaththilE udhavi seyRavanga yaaraavadhu irundhaangaLaa? irundhaar, than uzhaippinaalE vandha selvangaLai maththavangaLukku vaari vaari vazhangiya OrE oru kirushNanum maRaindhaar.

avar mattum thaanaa? kusElaraip pOla irundha maadhavanukku saaminaadhap piLLaiyOta udhaviyinaalE indraikku ivvaLavu periya veettaik katti ingE kirakap piravEsam, atiyEnukku adhila oru saanS. aanaa oru viNNappam, kusElanaip pOla maadhavanukku irupaththEzhu vENaam. yOsanai seydhu, nidhaanamaa oNNu reNtOta,

mangaLam supamangaLam nidhya jeya mangaLam supa mangaLam
nidhya jeya mangaLam supa mangaLam!

namma paarvadhi engE?

idhO, ingE thaampaa irukkEn.

O, koottaththilE engEyO kaaNamap pOyitap pORiyOnnu kEttEn, vaa, veettukkup pOvOm.